|
Pływanie synchroniczne, połączenie pływania, gimnastyki oraz tańca; często nazywane wodnym baletem. Sport uprawiany głównie przez kobiety, na świecie zyskał popularność w latach 20. XX wieku, kiedy to kanadyjska żeńska drużyna waterpolo (piłki wodnej) oraz nurek Margaret Sellers wykorzystując swoje doświadczenie pływackie rozwinęły "ornamental swimming" współcześnie nazywane pływaniem synchronicznym. Sport został zaprezentowany na Igrzyskach Olimpijskich w 1952, 1956 i 1968. W roku 1973 w Belgradzie odbyły się pierwsze mistrzostwa świata w pływaniu synchronicznym. Od 1984 roku jest to dyscyplina olimpijska; jest jedną z niewielu dyscyplin olimpijskich, w której startują wyłącznie kobiety. 
Mimo, iż ten sport jest uważany za typowo kobiecy, jego początki wiążą się z męskimi zawodami. W 1890 i 1891 w Berlinie oraz w 1892 w Londynie odbyły się pierwsze zawody w pływaniu synchronicznym. W tamtych czasach jedynie mężczyźni mogli startować w tej dyscyplinie; pierwsza wzmianka o pływaczkach synchronicznych pochodzi z roku 1907. Obecnie ten sport jest zdominowany przez kobiety; niewielu mężczyzn go uprawia. Najsłynniejszym mężczyzną pływającym synchronicznie jest Bill May - reprezentant Stanów Zjednoczonych, pływający w duecie z Anną Kozlową. Pływanie synchroniczne wymaga od zawodniczek/ów mistrzowskiej techniki, bardzo dobrego rozciągnięcia mięśni, siły, wytrzymałości oraz gracji. Zasady Zawody rozgrywane są w następujących konkurencjach: solo, duet, team (ośmioosobowe zespoły), kombinacja (10 zawodniczek/ów). Zawodnicy/czki mają za zadanie przedstawić układ zsynchronizowanych z muzyką ćwiczeń w wodzie. Zawody pływania synchronicznego podzielone są na dwa etapy. W pierwszym etapie uczestnicy wykonują układ techniczny. Jest to odejście od starego porządku, który nakazywał każdej osobie zaprezentowanie 4 figur (2 obowiązkowych i 2 z wylosowanego zestawu). Podczas wykonywania figur zawodnicy/czki ubrani byli obowiązkowo w czarny strój, biały czepek, używali również okularków i zacisków na nos (nose clip).  Kanadyjskie synchroniczki; równoczesny wyskok
W drugim etapie - prezentacji tzw. układów dowolnych - nie używa się okularków i czepków. Stroje i fryzury podkreślają choreografię układu - niejednokrotnie zawody to zapierające dech widowisko. Składy sędziowskie oceniają występy w skali od 1 do 10 z dokładnością do dziesiątej części punktu. Na końcowy wynik składają się po połowie wyniki części technicznej i dowolnej. Pływanie synchroniczne w Polsce W Polsce, rozwój pływania synchronicznego zapoczątkowała Bożena Niewitecka w roku 1987. Jednak mimo upływu czasu sport ten jest nadal słabo rozpowszechniony. Kluby istnieją w następujących miastach:
|
Mogłyscie wygrać ostrówek nie jest...
Lmao pro zawodniku domyslam się że ...
juz nie moge sie doczekac treningow